قصیدة فی الامام الهادی(ع)للشاعر ملاغلام ابومحمد

فی مدح الامام علی النقی الهادی(ع)

ابد ما تنجهل وانته الحگ قراک وهیبه من هبیة محمّد مقتبس

انته شمس الله التّشع اعله الوجود والعمه الما شافها ابضیها یحس

عیّنک ربّک امام الکائنات والنّکر شخصک نکر جدّک أمس

یبن طاها المصطفی وسَیْد الأنام یا هوه الجنّه الأجر بیک النّفس

انته ندری اولایتک سر النّجاح الما یقر بیها ابجهنّم یختلس

یالنّقی وربّک نقاوه امخلّی بیک وانته طاهر والیضد شخصک رجس

یمس خدّک الأرض جدمک من تفوت و الثّره ایقبّل انعالک من یمس

والسمه یحسد ارضها وندری لیش شافک اعله اجبینها اشموس اتغرس

وانته یمکن سیّدی افراشک حصیر وقصر ما تملک ولا اجنود اتحرس

لچن عندک گبّه والعالم یشوف کل صباح اتسلّم اعلیها الشمس

وانته آیة هله ابقرآن الضمیر وانته نفحة هنه ابهلهولة عرس

یفتخر بیک المحب والعانداک إبّحر شکّه ولظه الذل محتمس

الفسّر اسمک للنّواصب محّنوه لوز قدّم للّی ما یملک ضرس

وانته بس الطینه حر یعرف هواک والیجهلک دنس مو یمکن دنس

وانته کعبة معرفه ابصدر الزمان ایطوفها الأخلاق واتحجها الإنس

وانته لابس هیبة الهادی الرسول واحلف الجنّه تمنّت هاللبس

وانته یا شبل الرضا ویبن الجواد الکون فرحه ابچف وجودک منترس

وگبّتک سحگت علی اخشوم الطغات اشما زهت إسم الیضدّک یندرس

وذاک گبرک للذی ایرید الدّلیل مرتفع لا بالذّهب لا بالفلس

شامخ ابصیت الجلاله اعله السّماء لیث غابه الیجسر اعلیه ینفرس