قصیدة فی الحسین(ع)للشاعر ملاغلام ابومحمد

قصیدة مدح فی الحسین(ع)

الک یحسین صدر ابوسع هذا الکون وما معقول حافرهم الصدرک رک

انته الله اوجدک یا سیّدي من النور وصدر اللی تدوسه الخیل موصدرک

انته آیة عشگ رتّلها صوت الدین یا قلم الحضاره الما یجف حبرک

ودمک ما نزف یحسین لا والله الشرف ویّه الکرامه انزفت من نحرک

ما ندریک شنهو انته سحر واعجاز لو هیّه المحبّه انصاغت ابذکرک

وکلمن صاح بسمک ما یمسّه الظیم حتّی الما یعرفک یغرف ابحرک

عصّاة الکلیم ابلعت سحر الناس وقسم لو هی ابزمانک سجدت السحرک

و لو تعلم ارواح الدخلت الجنّات انته من ابوالقاسم حسنک وعطرک

ما طلبت جنان و طلبت من الله ینطیها الإذن بس تزحف الگبرک

یا تصویر جنّه انطبع فوگ الگاع لو تدری النجوم ابداهیه ابدرک

چا عافت سماها الما علاه اشموخ و گصدت حبی ابلهفه وگعدت ابکترک

اشگد احرار تهواک ابگلب مشغوف اشگد اهواک وابغض کلمن اینکرک

چی لنک عظیم اشگد عظیم انگول إذا هوّه العرش ما یوصل الظفرک

یا نبع الکرامه الدنیا عاشت بیک ویا خاطر عشگنه المحد ایکسرک

بس انته نشوفک بالضمیر اتعیش وابنیته وتعلّه ابکل گلب قصرک

وصار الطف رساله وبلّغک للناس وشالک عالرمح وصفوفها اتنظرک

وتقراها الکهف مرّه الکهف تقراک لمن شاء الله واعله الکل ظهر أمرک

حتّی ابلیس راد ایعلن توبه انصوح ویترک لیل جهله و یدخل الفجرک

وانذعر حتی الشمر وانشده لمن شاف نحرک ذبح حزبه ومبتسم ثغرک

وبگیت انته الحسین الحیّ ابد ما مات وخل یخسه اللئیم الراید ایحگرک

یبن حیدر علی ویالامّک الزهراء ویعضید الحسن والدنیا متغیرک

یخوالحرّه العقیله الوگفت ابعاشور الشالت جبل همها وصبرت ابصبرک

وکلما نظرتک یثگل علیها الظیم لن شافت اسیوف الطاغی اتوذرک

بس من گال ذلت وهیه ذمّه اویاک والیدخل ابذمتک لا فلایعذرک